Terwijl PostNL de overheid om maar liefst 68 miljoen euro vraagt om aan de wettelijke vereisten voor postbezorging te kunnen voldoen, rijst de vraag: waar gaat al dat geld naartoe?
De directeur van PostNL incasseert een exorbitant salaris van rond de miljoen euro per jaar. Een bedrag dat voor veel Nederlanders onvoorstelbaar is, zeker in een sector die worstelt met fundamenteler vraagstukken dan ooit tevoren. Is zo’n beloning gerechtvaardigd? En waarom vindt er geen eensgezindheid plaats tussen het topmanagement en de overheid om deze problemen structureel op te lossen?
De vergelijking met de directeur van de BV Nederland — premier Schoofs — is veelzeggend. Terwijl de premier, als hoogste bestuurder van het land, zijn werk uitvoert tegen een veel lager salaris, ontvangt de topman van PostNL een bedrag dat bijna onbegrensd lijkt.
Dit schept onwenselijke verhoudingen en roept de vraag op of het huidige leiderschap verantwoord omgaat met het vertrouwen en de middelen die hen zijn toevertrouwd.
PostNL staat voor enorme uitdagingen. De postmarkt krimpt, de eisen voor sociale postvoorziening stijgen, en klanten verwachten snelle en betrouwbare dienstverlening. Ondanks deze problemen heeft de directie er niet in weten te slagen deze kloof te dichten zonder de overheid aan te spreken voor miljardensteun.
Daarmee ligt niet alleen de financiële druk op de schouders van de belastingbetaler, maar ook het vraagstuk van accountability voor de bestuurders.
Waarom moet de belastingbetaler opdraaien voor een bedrijf dat onmiskenbaar falende managementstrategieën vertoont?
Het geduld raakt op. Het is hoog tijd om harde besluiten te nemen. Zou het niet verstandig zijn om de directeur en de Raad van Commissarissen met onmiddellijke ingang op staande voet te ontslaan?
Om hen persoonlijk aansprakelijk te stellen voor het bestuurlijke falen en wanbeleid dat heeft geleid tot deze uitzichtloze situatie? De huidige situatie kan niet doorgaan zonder serieuze gevolgen voor zij die dit beleid hebben gevoerd.
De post is een basisvoorziening en verdient een stevig en daadkrachtig management dat verstand heeft van zaken, verantwoordelijkheid neemt en realistische oplossingen aandraagt.
Een miljoenenvergoeding uitkeren aan bestuurders die hen niet waarmaken is onaanvaardbaar. De overheid en het bedrijfsleven moeten samen heldere eisen stellen en eisen dat het geld dat wordt geïnvesteerd ook daadwerkelijk leidt tot verbetering — niet tot verder falen en ongefundeerde salarissommen aan de top.
PostNL kan beter, en Nederland verdient beter.
De tijd van zachte heelmeesters is voorbij. Het is tijd voor keiharde maatregelen en echte verantwoordelijkheid. De vraag “Is hij dat salaris wel waard?” verdient een overduidelijk antwoord: blijkbaar niet.
Het moment is daar om daadkrachtig in te grijpen en bestuurlijk falen niet langer te accepteren. Nederland verdient een PostNL-top die zich rekenschap geeft van haar maatschappelijke plichten, niet alleen van haar bankrekening.
Wij als saneerders en insolventie experts zijn van toegevoegde waarde om het tij te keren, en voor een fractie van het salaris van een incompetente directeur die zijn geld niet waard is.
